ဒီဇာတ္လမ္းဟာ စိတ္ကူးယဥ္ဝတၳဳျဖစ္တယ္

အစ။   ။ အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ
           မတရားတာမရွိဘူးသီတာ
           ပိုင္ဆိုင္မႈအတြက္
           သိမ္းပိုက္ျခင္းပဲရွိတယ္။

အလယ္။   ။ငိုေနတဲ့မ်က္လံုးေတြမွာ
               အမုန္းေတြကိုေတြ႕တယ္
               ျပံဳးပါဦးလား သီတာရယ္
               တဘဝလံုးစာမုန္းရေလာက္ေအာင္
               ငါ့အခ်စ္ေတြက အျပစ္ျဖစ္ခဲ့ျပီလား။

               မုန္းပါသီတာ
               ရံႈးသူမွမဟုတ္ပါဘူး
               ႏိုင္တယ္ထင္မိရသူရဲ႕ရင္ထဲမွာလည္း
               မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ပါ။


အဆံုး။   ။ကိုယ္ကခ်စ္မိသူပါသီတာ
            အခ်စ္တခုတည္းသိခဲ့သူမို႕
            အျပစ္ရွိခဲ့တယ္ဆိုလည္း
            သီတာရယ္...
            မင္းလက္နဲ႔ငါ့ကိုသတ္
            ျပီးမွ ငါ့ရင္ကေနထြက္ပါ။

            ခ်စ္သူရဲ႕အမုန္း
            ေအးစက္တဲ့အျပံဳးေတြနဲ႔
            တေလာကလံုးကို
            ကိုယ္အရႈံေပးလိုက္တယ္
            မင္းေပ်ာ္ပါေစ သီတာ။

ေနာက္ဆက္တြဲ။   ။မခ်စ္သူနဲ႔အတူေနရတဲ့ငရဲ
                       ခ်စ္သူနဲ႔ခြဲေနရတဲ့ငရဲထက္
                       ခ်စ္မိတဲ့ငနဲရဲ႕ဘဝဟာလည္း
                       ငရဲအမွ်ပူေလာင္ရတယ္ဆိုတာ
                       ခ်စ္မိခဲ့သူသာ အသိဆံုးပါ။

ဒါေပမယ့္လည္း သီတာရယ္...။   ။

ငယ္အိမ္မက္ကေလး

ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို သူအိမ္မက္အျမဲမက္တယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို သူရွာေနခဲ့တာ ၾကာျပီ။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးလို႔ ထင္ရတာေတြ သူေတြ႕မိတယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို သူေတြ႕ျပီ။
သူၾကည္ႏူးမိတယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို သူႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးက ေျပာတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ သူ႕လိုနာမည္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိခဲ့တယ္တဲ့။
အဲ့ဒါ သူပါပဲလို႔ ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို ေျပာလိုက္တယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလး အံ့ၾသသြားတယ္။
ျပန္ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္တဲ့ ငယ္အိမ္မက္ကေလးကေျပာတယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးနဲ႔ သူ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေမးမိေျပာမိတယ္။
အဲ့ေနာက္ေတာ့ ငယ္အိမ္မက္ကေလးနဲ႔ သူနဲ႔ မဆံုျဖစ္ဘူး။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို သူအျမဲေစာင့္ၾကည့္တယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ျပီး ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေတြကို သူသတိရတယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလး ရုပ္မေျပာင္းဘူး။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးက ငယ္ငယ္တုန္းကအတိုင္းပဲ။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးမွာ ရည္ရြယ္ထားသူရွိတယ္။
သူ ေၾကကြဲမိတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူဝမ္းသာပါတယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးနဲ႔ သူနဲ႔က အေနအထားခ်င္းမတူဘူး။
ေဝးေဝးကေန သူ လြမ္းတယ္။
သူ႕ေၾကာင့္ ငယ္အိမ္မက္ကေလး စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာ သူမလိုလားဘူး။
သူ႕အိမ္မက္ထဲေရာက္ေရာက္လာတဲ့ ငယ္အိမ္မက္ကေလးကိုပဲ သူေမွ်ာ္ေနမိတယ္။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးရဲ႕သတင္းေတြကို သူအျမဲနားစြင့္တယ္။
သူ႕အိမ္မက္ထဲမွာပဲ ငယ္အိမ္မက္ကေလးကို သူကသူ႕ရင္သူဖြင့္ျပခ်င္တယ္။
လားရာလမ္းခ်င္းမတူတဲ့အေလွ်ာက္ ေရာက္တဲ့ခရီးခ်င္းကမတူဘူး။
ငယ္ငယ္ကမက္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္ကို ငယ္ဘဝမွာ မထားခဲ့ႏိုင္သူ။
ကိုယ့္ဒါဏ္ရာကိုယ္ျပန္ရွာရင္း တိတ္တိတ္ကေလးနဲ႔ ရူးေနရတဲ့သူ။
ငယ္အိမ္မက္ေလးကေတာ့ ဘာကိုမွ သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးရယ္ မတူတာေတြကို မတုခ်င္ပါဘူး။
ေဝးေဝးက ၾကည့္
ေဝးေဝးက လြမ္း
ေဝးေဝးကေနပဲ တမ္းတေနပါရေစ။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးေရ...
ေဟာ့ဒီကမာၻၾကီးရဲ႕တေနရာမွာ
မင္းနဲ႔သာသက္ဆိုင္တဲ့
အေရာင္မပါတဲ့အခ်စ္တခု ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာ
မင္းသိခဲ့မယ္ဆို ေက်နပ္ေပးပါ။
နားလည္ေပးပါ။
ငယ္အိမ္မက္ကေလးေရ...
ေဟာဒီသံသရာစက္ဝန္းတေနရာရာမွာ
အခြင့္သာရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္
အသစ္တခါျပန္ဆံုခ်င္ေသးတယ္။
ငါ့ညေတြထဲ
အရိုးသားဆံုးေမွ်ာ္လင့္လိုက္ပါရဲ႕
ငယ္အိမ္မက္ကေလးရယ္...။   ။

အမွတ္တရ ဟာသ/အစအန

ဆယ္တန္းေအာင္ကာစမွာ အလွကုန္ကုမၸဏီတခုမွာ သူအလုပ္ဝင္လုပ္တယ္။
အလုပ္ထဲမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို သူသတိထားမိတယ္။
ထိုေကာင္မေလးကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ျမင္ဘူးတယ္လို႔ သူထင္တယ္။
တေန႔မွာ ေကာင္မေလးက သူ႕ကိုေမးလာခဲ့တယ္။
"နင္ဗိုလ္တေထာင္(၅)ကမလား နင့္ကိုငါျမင္ဘူးတယ္"
"ဟုတ္တယ္ က်ေနာ္ ဗိုလ္တေထာင္(၅)ကပါ၊ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"နင္ ေနျခည္ေမကို သိလား"
"သိတယ္၊သူက နာမည္ၾကီးပဲ"
"ဘယ္လို နာမည္ၾကီးတာလဲ"
"ေခ်ာတယ္၊ရည္းစားမ်ားတယ္ လို႔ပဲ သိတယ္"
"နင္သူ႕ကိုေတြ႕ရင္ မွတ္မိလား"
"မွတ္ေတာ့မမွတ္မိပါဘူး၊သိတယ္မဟုတ္လား၊က်ေနာ္က ေအးတယ္ေလ၊ေက်ာင္းမွာ ေအးေဆးပဲေနတာဆိုေတာ့ လူသိပ္မသိဘူးဗ်"
"ဘာ နင္လားေအးတာ၊နင္အေၾကာင္း ငါသိပါတယ္၊ေက်ာင္းထဲမွာ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ေကာင္ကမ်ား၊ဟိုလူ႕ေနာက္လိုက္၊ဒီလူ႕ေနာက္လိုက္နဲ႔၊တကယ့္ဗရုတ္"
"ဟီးဟီး အဲ့ေလာက္မဟုတ္ပါဘူး"
"ဘာမဟုတ္တာလဲ၊ထားပါေလ။နင္ေနျခည္ေမကို တကယ္မသိဘူးလား"
"မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊အခန္းခ်င္းမွမတူတာ"
"နင္ ငါ့ကိုေရာ သိလား"
"ေက်ာင္းကပဲမလား၊ျမင္ဘူးတယ္"
"ျမင္ဘူးရံုပဲလား၊နာမည္ေကာ မသိဘူးလား"
"မသိပါဘူးဗ်ာ"
"ေနျခည္ေမဆိုတာ ငါပဲဟဲ့ အေကာင္ရဲ႕၊ဘယ္လိုေလးလဲမသိပါဘူး၊အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔"
ေကာင္မေလးေပါက္ကြဲျပီး ထြက္သြားတယ္။
သူလည္းေၾကာင္ျပီးက်န္ခဲ့တယ္။ေနာက္မွ နာမည္နဲ႔လူနဲ႔ ျပန္တြဲမိတယ္။ျဖစ္မွျဖစ္ရတတ္ပေလတယ္။
ကာယကံရွင္ေရွ႕မွာမွ သူ႕ေက်ာ္ေဇာသတင္းေတြ သြားေျပာမိတာကိုး။
ေကာင္မေလးက ဘာသေဘာနဲ႔ ေမးတယ္ဆိုတာေတာ့ သူမသိဘူး။
သူကေတာ့ အားနာတာေရာ၊ရွက္တာေရာ၊လန္႔တာပါေပါင္းျပီး ေကာင္မေလးအနားက ျဖတ္မသြားမိဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေရွာင္မိတယ္။
သိပ္ေတာ့မၾကာလိုက္ပါဘူး။ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ သူအဲ့ဒီအလုပ္ကေန ထြက္ခဲ့တယ္။
ေကာင္မေလးနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး။အေၾကာင္းျပခ်က္က ပင္ပန္းလို႔တဲ့။
ကုမၸဏီက ျပန္ေခၚေပမယ့္ သူမသြားေတာ့ဘူး။သူမွ မေပ်ာ္တာ။

ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္ေလးေတြ သတိရလို႔ ျပန္ေရးလိုက္တယ္။
အဲ့တုန္းက က်ေနာ့္အသက္က ၁၆ႏွစ္ျပည့္ကာစေလးပဲ ရွိေသးတယ္။
အလုပ္ဝင္လုပ္လိုက္၊ျပန္ထြက္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေပါ့။
သကၠရာဇ္၂၀၀၀ ဒီဇင္ဘာလမွာ အလုပ္ဝင္တယ္။
၂၀၀၁ ဇန္နဝါရီ ပထမအပါတ္အကုန္မွာ အလုပ္ကထြက္ခဲ့တယ္။
company က tafa trading company ။follow me,secret,v5,pepsodent အစရွိတဲ့ အလွကုန္ေတြ ျဖန္႔/ထုတ္တဲ့ company ေပါ့။
က်ေနာ္လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကေတာ့ ဘယ္လိုေခၚရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။sale man လို႔ ေခၚရမလားပဲ။
v5 shampooေတြနဲ႔ pepsodent သြားတိုက္ေဆးေတြကို အိတ္ၾကီးနဲ႔လြယ္ျပီး ရပ္ကြက္ေတြထဲက အိမ္ဆိုင္ေတြကို လိုက္ေရာင္းရတာ။
ပင္ပန္းတယ္။ေစ်းၾကီးေတြကို ဝင္ေရာင္းခြင့္မရွိဘူး။ေစ်းၾကီးေတြကို company ကကားနဲ႔ လာျဖန္႔တယ္။
က်ေနာ္တို႔က တေယာက္တျမိဳ႕နယ္စီ ေလွ်ာက္ေရာင္းရတာ။အလုပ္က ေန႔စားလရွင္း။ခရီးစရိတ္ ျပန္ေပးတယ္။
တပါတ္ကို တနဂၤေႏြတရက္ ပိတ္တယ္။က်န္တဲ့ရက္ေတြ မပိတ္ဘူး။
အလုပ္ရဖို႔ အသိအမတေယာက္ေျပာေပးတာ၊သူ႕ေမာင္ေလးဆိုျပီး။ျပန္ထြက္ေတာ့ သူေတာင္မသိလိုက္ဘူး။
သူ႕ကိုအလုပ္က ဖုန္းဆက္ျပီး ေမာင္ေလးကို ျပန္လာဆင္းခိုင္းပါတဲ့။အဲ့အမက အိမ္လာေျပာတယ္။
က်ေနာ္က မလုပ္ေတာ့ဘူး။အရမ္းပင္ပန္းတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
အဲ့အမကလည္း အဲ့လိုျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့ အလုပ္ကဘာျပန္ေျပာလည္းဆိုေတာ့ ျပန္လာလုပ္ပါ၊ကားေပၚတင္ေပးပါမယ္တဲ့။
၂ခါ၊၃ခါေလာက္ ဖုန္းဆက္ေခၚတယ္။က်ေနာ္ကေတာ့ ႏိုးပဲ။ျပန္ကိုမသြားေတာ့တာ။ဟုတ္တယ္။
အဲ့အခ်ိန္တုန္းက အလုပ္ထက္ လူငယ္သဘာဝ လြတ္လပ္မႈကို ပိုမက္ေမာခဲ့တယ္။

အေပၚကအေၾကာင္းေလးကို ခုထိမွတ္မိေနတုန္းပဲ။ဘာလို႔မွန္းေတာ့မသိဘူး။
ေနျခည္ေမကို အခုေနျပန္ေတြ႕ရင္လည္း မွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။
သူကလည္း သူ႕ကိုသူ ေနျခည္ေမပါလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ျပီးတာကို ဘာလို႔အဲ့လိုေမးလဲဆိုတာ အခုထိစဥ္းစားမရဘူး။
သူေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္။ေက်ာင္းတုန္းက က်ေနာ္က လူဆိုးထဲမွာ မပါေပမယ့္ လူေအးထဲမွာလည္း မပါဘူး။
ဆရာမေတြက က်ေနာ္တို႔ကို လူၾကည့္ရင္ ေအးတိေအးစက္နဲ႔ စီကနဲဆို သူတို႔ေနရာကပဲ၊ကုပ္ကျမင္းေတြတဲ့။
စကားတအားမ်ားတယ္။ေပါက္ကရလုပ္တယ္။ေဆာ့တယ္။ေလွ်ာက္သြားတယ္။ေနာက္တယ္။ေျပာင္တယ္။
ဒါေပမယ့္ မေကာင္းတာ ဘာမွမလုပ္ဘူး။စာမၾကိဳးစားခဲ့တာတခုပဲ ေနာင္တရမိတယ္။
ဆယ္ႏွစ္ေတာင္မွ ရွိခဲ့ျပီ။က်ေနာ္ကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ဘာေကာင္မွကို မျဖစ္ခဲ့ေသးပါ။

ဒီလိုနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့၊ပ်က္ခဲ့ ဒီလိုနဲ႔ ျဖစ္ေန၊ပ်က္ေန

ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြျပန္ေတြးမိေတာ့ စိတ္ထဲၾကည္ႏူးမိတယ္။ၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ရင္ထဲမွာရွိေနတုန္းပဲ။
ခုတေလာအိပ္မက္ေတြခဏခဏမက္တယ္။မက္တဲ့အိပ္မက္တိုင္းမွာသူမပါေပမယ့္သူပါတဲ့အိပ္မက္ေတြကမ်ား
မ်ားလာတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ေတာ့ ကိုယ္အေျဖမရွာေတာ့ဘူး။

          အဲ့ဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတာေပါ့။ဆယ္ေက်ာ္တဲ့အသက္ ရင္ခုန္တတ္စအရြယ္ ဆိုရမွာေပါ့။
ကိုယ္မညာပါဘူး။ကိုယ္သူ႕ကိုအဲ့ကတည္းကရင္ခုန္မိခဲ့တယ္။မသိတဲ့သူရွိသလို၊သိတဲ့လူလည္းသိၾကလိမ့္မယ္။
သူသိမသိေတာ့ ကိုယ္မသိဘူး။သူသိေအာင္လည္း ကိုယ္မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။

     ဒီလိုနဲ႔...အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တယ္။ဒီလိုနဲ႔...အသက္ေတြၾကီးခဲ့တယ္။ဒီလိုနဲ႔...အခ်စ္ကိုကိုယ္ထိေတြ႕ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔...အသည္းကြဲတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ခံစားခဲ့ဘူးတယ္။ဒီလိုနဲ႔...ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ပ်က္ခဲ့တယ္။ဒီလိုနဲ႔...ျဖစ္ေန၊ပ်က္
ေနတယ္။ဒီလိုနဲ႔...သူနဲ႔ကိုယ္မေတြ႕တာ ဆယ္စုႏွစ္တခုနဲ႔တဝက္မက။အျမဲလိုလိုမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကိုယ္သူ႕ကိုသတိရ ရေနမိတယ္။သူကိုယ့္ကို သတိရတယ္၊မရဘူးဆိုတာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ သိလိမ့္မယ္။

   သူဘယ္မွာရွိမယ္ ကိုယ္မသိဘူး။သူဘာေတြလုပ္ျပီး ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ ကိုယ္မသိဘူး။သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ္ဘာမွေကာင္းေကာင္းမသိဘူး။ကိုယ္သိတာတခုပဲရွိတယ္။သူကိုယ့္ရဲ႕အိပ္မက္ေတြကို လာလာသိမ္းပိုက္
တယ္။ျပန္ဆံုျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္မေမွ်ာ္ခ်င္လင့္ေပမယ့္၊သူနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ရင္ဆိုျပီး ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္မိ ေနတတ္ျပီ။

   ဟုတ္တယ္။ကုိယ္ရူးေနျပီ။ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ႕ရူးသြပ္ျခင္းေတြဟာ ျဖဴစင္ပါတယ္။ရိုးသားပါတယ္။ကိုယ္ဟာ
လွ်ိဳ႕ဝွက္တတ္သူတေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္၊မ်ိဳသိပ္ႏိုင္တဲ့သူတေယာက္ပါ။မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့စကားကိုလည္း ဒီအတိုင္းရွိေနေစလိုက္ပါမယ္။

သူဟာ ကိုယ့္အနားရွိသည္ျဖစ္ေစ၊မရွိသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာသူရွိေနျပီ။အရာရာဟာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ၾကာခဲ့ျပီ
ဆိုေပမယ့္လည္း...ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားလိုေပါ့.....။   ။

the ant n the grasshopper

ပု႐ြက္ဆိတ္ႏွင့္ႏွံေကာင္ပံုျပင္ကိုၾကားဖူးၾကမွာေပါ့။ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းမွာသင္ခဲ့ရတယ္။႐ိုး႐ွင္းလြန္းတဲ့ပံု ျပင္ေလးပါ။အလုပ္ၾကိဳးစားတဲ့သူကတေန႔မွာေအာင္ျမင္ျပီးေတာ့၊အလုပ္မၾကိဳးစားတဲ့၊ပ်င္းရိျငီးေငြ႕တဲ့သူကတေန႔မွာဒုကၡေရာက္တယ္ဆိုျပီးကေလးေတြကိုသင္ခန္းစာေပးဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ပံုျပင္ေလးေပါ့။
ပုံျပင္ထဲမွာပု႐ြက္ဆိတ္ကအရမ္းအလုပ္ၾကိဳးစားတယ္။အစားအစာေတြကိုေန႔တိုင္းစုေဆာင္းတယ္။ေႏြကုန္မိုးေရာက္ေတာ့သူ႕မွာစားစရာ ေတြစုေဆာင္းျပီးသားအသင့္ေပါ့။ႏွံေကာင္ကေတာ့တေႏြလံုးဘာမွမလုပ္ပါဘူး။သူကသီခ်င္းဆိုလိုက္ကလိုက္နဲ႔တေႏြလံုးေပ်ာ္႐ႊင္စြာနဲ႔ျဖတ္သန္းတယ္။မိုးလည္းက်ေရာသူ႕မွာစားစရာမရွိျဖစ္ေတာ့တာေပါ့။ဒါေၾကာင့္ပု႐ြက္ဆိတ္ထံမွစားစရာသြားေခ်းတာေပါ့။
''တေႏြလံုးမင္းဘာလုပ္ေနလဲ''ပု႐ြက္ဆိတ္ကေမးတဲ့အခါ
''ငါသီခ်င္းေတြဆိုျပီးေနေရာင္ေအာက္မွာကေနတယ္ေလ"လို႔ႏွံေကာင္ကျပန္ေျဖတယ္
"ေအးဒါဆိုအခုလည္းသီခ်င္းဆိုျပီးသြားကေပေတာ့"လို႔ေျပာျပီးပု႐ြက္ဆိတ္ကေမာင္းထုတ္လိုက္တယ္။
ဒီပံုျပင္ကိုကၽြန္ေတာ္ခံစားလို႔မရဘူး။ကၽြန္ေတာ့္ကိုအလုပ္မၾကိဳးစားေစတဲ့အျပင္ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြကိုမုန္းေစတယ္။ပု႐ြက္ဆိတ္ကရက္စက္
တယ္လို႔ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ဒါေၾကာင့္ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြေတြ႕တာနဲ႔ေျခနဲ႔လိုက္နင္းေခ်တယ္။အဲ့ဒါကႏွံေကာင္ေတြကိုရက္စက္ဖို႔မုန္းဖို႔သင္
ေပးတာပဲလို႔ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။
ဟိုတေလာကေတာင္အဲ့ဒီပံုျပင္ကိုသတိရမိေသးတယ္။စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာေန႔လည္စာသြားစားတုန္းကေပါ့၊သူငယ္ခ်င္းေဂ်ာ့ရမ္ဆီနဲ႔
ေတြ႕တယ္။စားပြဲတလံုးမွာတေယာက္တည္းထိုင္ေနတယ္။သူ႕ၾကည့္ရတာေလာကၾကီးကိုစိတ္ကုန္ေနတဲ့ပံု။
"ဟယ္လိုေဂ်ာ့၊ေနေကာင္းတယ္ေနာ္"
"ေနလို႔သိပ္မေကာင္းပါဘူးကြာ"
"ဘာျဖစ္ေနတာလဲေျပာဦးေလကြာ"သူ႔စားပြဲမွာကၽြန္ေတာ္၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။
"ဘာလဲမင္းညီတြမ္ပဲလား၊ဘာဒုကၡေပးျပန္ျပီလဲ"
"ဒီေကာင္ပဲ႐ွိတာကြာ"
တြမ္အေၾကာင္းနည္းနည္းေတာ့ေျပာဦးမွပဲ။ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးေတြတိုင္းမွာငုပ္ေကာင္၊တမိေပါက္တေယာက္ထြန္းေတြ႐ွိတတ္ၾကတယ္မလား။တြမ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကအဲ့လိုေကာင္စားမ်ိဳး။ပထမေတာ့အလုပ္ေလးဘာေလးလုပ္ျပီးအဆင္ေျပပါတယ္။အိမ္ေထာင္က်ျပီးကေလးေတာင္ႏွစ္
ေယက္ရေနျပီ။တရက္ထူးထူးဆန္းဆန္းသူအလုပ္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ဘကိုသူေပ်ာ္သလိုပဲျဖတ္သန္းသြားခ်င္ေတာ့တယ္တဲ့။အလုပ္ကထြက္၊သူ႕မိသားစုကိုလည္းခဲ့ျပီးဥေရာပကိုသူထြက္သြားတယ္။သူ႕မွာရွိတဲ့ပိုက္ဆံအနည္းငယ္နဲ႔စိတ္ထင္တိုင္းသံုးေတာ့တာပဲ။အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္မွာေနတယ္။ေစ်းၾကီးတဲ့စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာစားတယ္။ပါတီတကာတက္ျပီးမိန္းမလွလွေတြနဲ႔ကဲတယ္။သူကိုသူေတာ့စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနတယ္။သူ႕အေၾကာင္းကိုသူ႕မိသားစုကၾကားေတာ့စိတ္ပ်က္မ္းနည္းၾကတာေပါ့။ပိုက္ဆံကုန္ရင္သူဘာလုပ္မွာလဲလို႔ေတြးပူၾကတယ္။
ေနာက္ေတာ့လည္းျပန္သိၾကတယ္။တြမ္ကအေကာင္းၾကိဳက္ေလ။ျပီးေတာ့လူေပ်ာ္တေယာက္၊အေပါင္းအသင္းကလည္းမ်ားတယ္။သူ႕မွာ
ပိုက္ဆံျပတ္တာနဲ႔သူ႕မိတ္ေဆြေတြဆီကေခ်းေတာ့တာပဲ။ဒါေပမယ့္မ်ားမ်ားေတာ့မေခ်းဘူး။ဒါေၾကာင့္လည္းသူ႕မိတ္ေဆြေတြကျပန္ေပးဖို႔မေတာင္းၾကဘူး။သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏဆုံတတ္တယ္။ေတြ႕တိုင္းလည္းကၽြန္ေတာ့္ဆီကသူပိုက္ဆံေခ်းတတ္တယ္။သူကလူေပ်ာ္တ
ေယာက္ဆိုေတာ့ကၽြန္ေတာ္လည္းသူ႕ကိုခင္ပါတယ္။တြမ္ကသူ႕မိတ္ေဆြေတြဆီကပိုက္ဆံနည္းနည္းနည္းနည္းပဲေခ်းတတ္ေပမယ့္တကယ့္အေရးအေၾကာင္းၾကံဳလာရင္ေတာ့သူ႕အကိုေဂ်ာ့ဆီကလာေခ်းတတ္တယ္။
ေဂ်ာ့ကေတာ့ေလးစားဖို႔ေကာင္းတဲ့သူပါ။အလုပ္ကိုၾကိဳးစားတယ္၊ပိုက္ဆံကိုတန္ဖိုးထားတယ္။သူ႕ညီကိုလည္းသူ႕လိုလူေလးစားတဲ့သိကၡာ႐ွိတဲ့သူတေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ေဂ်ာ့ကပိုက္ဆံေပးလိုက္တာနဲ႔တြမ္ကသူေျပာင္းလဲမွာပါလို႔ေဂ်ာ့ကိုဂတိေပးတယ္။အခုပဲဘ၀သစ္စမယ္အလုပ္ကိုၾကိဳးစားမယ္ေပါ့။တခါကလည္းေဂ်ာ့ပိုက္ဆံနဲ႔ေစ်းၾကီးၾကီးကား၀ယ္စီးတယ္။ျပီးေတာ့ကားေရာင္းျပီးျပင္သစ္က
ဟိုတယ္မွာသြားေနတယ္။ေဂ်ာ့ကေတာ့တြမ့္ရဲ့မတည္တဲ့ဂတိေတြေၾကာင့္ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနရတယ္။ဒါေၾကာင့္တြမ္ပိုက္ဆံေတာင္းတိုင္းသူမေပးေတာ့ဘူး။တခါတေလတြမ္တေယာက္ေငြေခ်းျပီးျပန္မဆပ္လို႔အမႈရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါဆိုေဂ်ာ့ကပဲစိုက္ေလ်ာ္ရတယ္။သူလည္းေတာ္ေတာ္ေလးကိုစိတ္ပ်က္ေနျပီ။တြမ္ေၾကာင့္သူေရာသူတို႔အမ်ိဳးပါအ႐ွက္တကြဲအက်ိဳးနည္းျဖစ္ရေပါင္းမ်ားျပီ။
တေခါက္လည္းခေရာင္းေဆာဆိုတဲ့လူဆီကေငြလိမ္လို႔ဆုိျပီးအမႈရင္ဆိုင္ရတယ္။ေငြပမာဏကေတာ္ေတာ္ေလးကိုမ်ားတယ္။တြမ္လည္းအခ်ဳပ္ေတြဘာေတြက်လို႔။အဲ့ဒါနဲ႔ေဂ်ာ့ကပဲခေရာင္းေ႐ွာကိုေပါင္၅၀၀ေလ်ာ္ေပးလိုက္ရတယ္။ေဂ်ာ့ေလ်ာ္ေပးျပီးတာနဲ႔ခေရာင္းေ႐ွာနဲ႔တြမ္
္မြန္တီကာလိုကိုသြားတယ္။မြန္တီကာလိုမွာသူတို႔ႏွစ္ေယာက္တတြဲတြဲနဲ႔ေဂ်ာ့ရဲ့ပိုက္ဆံေတြကိုအတူတူသံုးျပီးေပ်ာ္ေနၾကတယ္။အဲ့ဒီတုန္းကေဂ်ာ့ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးတာေပါ့။ဒါေပမယ့္သူဘယ္ေတာ့မွစိတ္နာေလာက္တဲ့အထိေတာ့မျဖစ္ဘူး။
ႏွစ္ေပါင္း၂၀လံုးလံုးတြမ္ဘ၀ဟာေပ်ာ္စရာအတိခ်ည္းပဲ။ႏွစ္ေပါင္း၂၀လံုးလံုးအေကာင္းဆံုးဆိုတဲဲ့ဟိုတယ္ေတြမွာေန
၊အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာစား၊မိန္းမလွေလးေတြနဲ႔တြဲျပီးဘ၀ကိုေပ်ာ္သလိုျဖတ္သန္းတယ္။သူ႕အသက္က၄၆ႏွစ္ဆိုေပမယ့္သူ႕ၾကည့္ရတာအသက္၄၀ေတာင္႐ွိတယ္မထင္ရဘူး။အေပါင္းအသင္းေတြလည္းမ်ားမွမ်ား။
ေဂ်ာ့ကေတာ့ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးအလုပ္ကိုၾကိဳးစားလုပ္တယ္။႐ံုးကို၉နာရီထိုးတာနဲ႔ေရာက္ျပီးညေနဆို၆နာရီေက်ာ္တဲ့အထိအလုပ္လုပ္တယ္။ပိုက္ဆံကိုစုျပီးမိသားစုကိုေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေ႐ွာက္တယ္။
သူ႔မွာေပ်ာ္႐ႊင္ဖို႔အခ်ိန္ဆိုတာမရွိသေလာက္ပဲ။သူ႕အသက္က၄၇ႏွစ္ေပမယ့္သူ႕ၾကည့္ရတာ၆၀ေလာက္ထင္ရတယ္။ေဂ်ာ့ကသူအိုဇာတာကိုပဲဂုဏ္ယူေနတဲ့သူ။
"တြမ္တေယာက္လည္းအိုဇာေနမွာပဲေနာ္"လို႔ကၽြန္ေတာ္ကိုသူတခါေျပာတယ္။
"ငယ္တုန္းမွာေတာ့အေဖာ္အေပါင္း႐ွာရလြယ္တာေပါ့"
"ေနာက္၄၊၅ႏွစ္ဆိုတြမ့္အသက္၅၀ျပည့္မွာ၊အဲ့ဒီက်ရင္သူဘာလုပ္မွာလဲ"
"ငါ့အသက္၅၀ဆိုငါ့မွာေပါင္၃၀၀၀၀စုျပီးျဖစ္ေနျပီ၊တြမ့္မွာေတာ့လက္ဖ၀ါးေျခဖ၀ါးပဲ"
"အလုပ္ၾကိဳးစားတာနဲ႔အေပ်ာ္အပါးလိုက္စားတာဘယ္ဟာပိုေကာင္းတယ္ဆိုတာေနာက္ေတာ့မွသိလိမ့္မယ္"
တရက္ေဂ်ာ့နဲ႔ဆံုေတာ့သူ႕ရဲ့ႃငိႈးငယ္ေနတဲ့ပံုကိုၾကည့္ရင္းကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုေတာ္ေတာ္သနားမိတယ္။
"ဘာေတြျဖစ္ျပန္ျပီလဲေဂ်ာ့"တြမ္ေတာ့ျပႆနာတက္ျပန္ျပီလားမသိဘူး။အမႈေတြဘာေတြျဖစ္ျပီးအဖမ္းခံေနရလားမသိဘူး။
"ငါ့ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးအလုပ္ကိုၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္ကြာ"
"ဟုတ္တယ္ေလ၊ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"မင္းသိပါတယ္၊တြမ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကအႏွစ္၂၀လံုးဘာမွလုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးသက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ေနလာတဲ့ေကာင္"
"ဟုတ္တယ္ေလ၊ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
ေဂ်ာ့ရဲ့မ်က္ႏွာၾကီးကရဲတြတ္ျပီး၊ေဒါသေတာ္ေတာ္ထြက္ေနတယ္။ေဒါသၾကီးလြန္းေတာ့စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။
"ျပီးခဲ့တဲ့အပါတ္ကတြမ္အဘြားၾကီးတေယာက္နဲ႔ယူလိုက္တယ္၊သားအမိေလာက္ေတာင္အသက္ကြာတယ္၊ခုအဲ့ဒီအဘြားၾကီးဆံုးျပီ၊
အဘြားၾကီးဆံုးေတာ့သူပိုင္သမွ်တြမ္ရလိုက္တာေပါ့၊အဘြားၾကီးကေပါင္သန္းခ်ီျပီးထားခဲ့တာ၊ျပီးေတာ့လန္ဒန္မွာအိမ္ၾကီးတလံုး
၊ငါတို႔နိုင္ငံထဲမွာအၾကီးဆံုးအိမ္ကြ"
ေျပာလည္းေျပာျပီးခံုကိုတဒံုးဒံုးနဲ႔ထုျပီးေဂ်ာ့တေယာက္ေဒါသေတြထြက္လို႔။သူ႕ကိုၾကည့္ျပီးကၽြန္ေတာ္ရယ္ခ်င္စိတ္ကိုထိန္းမရေတာ့
အေတာမသတ္ရယ္မိတယ္။ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသမွ်ထဲမွာေတာ့ဒီအျဖစ္ဟာရယ္စရာအေကာင္းဆံုးပဲ။
ႏွံေကာင္ကပု႐ြက္ဆိတ္ကိုရိုက္ခ်သြားတာေလ။
အဲ့လိုရယ္တာနဲ႔ပတ္သက္ျပီးေဂ်ာ့ကကၽြန္ေတာ့္ကိုစိတ္ဆိုးတယ္။သူ႕ကိုေလွာင္တယ္ထင္ျပီးဘယ္လိုမွေတာင္းပန္မရဘူး။
တြမ္ကေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ကိုသူ႕အိမ္မွာညစာလာစားဖို႔အျမဲဖိတ္တယ္။လန္ဒန္တႃမို႔လံုးမွာအၾကီးဆံုးအိမ္ၾကီးမွာေပါ့။ဒါေပမယ့္
သူဘာမွမေျပာင္းလဲပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႕တိုင္းအရင္တုန္းကလိုသူပိုက္ဆံေခ်းျမဲပါပဲ။ ။

Written by W.SOMERSET MAUGHAM
Translated from Heinemann Guided Readers

ဒီ၀တၳဳတိုေလးကိုဖတ္ဖူးတာေတာ္ေတာ္ၾကာပါျပီ။ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္၁၀ႏွစ္နီးပါး႐ွိလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အကိုရဲ့စာအုပ္ေလးပါ။အလုပ္နဲ႔အခ်ိန္ုကုန္ေနတာနဲ႔နိုင္ငံျခားမွာ၅ႏွစ္ေလာက္ေသာင္တင္ေနတာနဲ႔ဲ႔
ဒီစာအုပ္ေလးကိုျပန္မဖတ္ျဖစ္ဘူး။အလုပ္ထဲမွာအဆင္မေျပတိုင္း၊မိဘလုပ္စာထိုင္စားေနတဲ့ေကာင္ေတြ၊
ႏိုင္ငံျခားမွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ေကာင္ေတြကိုျမင္ျပီးမနာလိုတိုင္းဒီစာအုပ္ေလးကိုသတိအျမဲရမိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္းပု႐ြက္ဆိတ္တေကာင္/ေဂ်ာ့လိုခံစားရမိတယ္။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ေသခ်ာတာကေတာ့"မြန္"ဟာဒီ၀တၳဳေလးကိုalternative vision/thought နဲ႔ ေလာကၾကီးကိုသေရာ္ထားတာပါ။
နားလည္သလိုေတာ့ဘာသာျပန္လိုက္တယ္။အဆင္မွေျပပါ့မလားမသိဘူး။အဆင္မေျပရင္ေတာ့မူရင္းကို႐ွာဖတ္ၾကပါေတာ့။
ဥာဏ္လင္းထူး@ေနာ္မာန္

ထိုေန႔

ယေန႔လစာထုတ္ရက္္မို႔ ညီမင္း၏စိတ္ထဲတြင္တက္ၾကြေနသည္မွာအမွန္။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားလည္း သူ႔ကဲ့သို႔ပင္ရႊင္လန္းတက္ၾကြေနမည္ဟု ညီမင္းေတြးမိသည္။
မည္သူမဆို လစာထုတ္ရက္တြင္စိတ္ရႊင္လန္းၾကမည္ပင္။ကိုယ္တတ္ထားသည့္
ပညာ၊ကိုယ့္အရည္အခ်င္းႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာလစာမို႔ ညီမင္းမက္ေမာသည္။
တလစာအသံုးစားရိတ္ႏွင့္အိမ္၏လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုျဖည့္တင္းရန္ေငြ တနည္းအားျဖင့္
တလလံုးလံုး သူေခြၽးႏွင့္ရင္းခဲ့ေသာ သူ႕ေခြၽးနည္းစာသည္ ယေန႔ရရွိေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ထိုေၾကာင့္ ညီမင္းေပ်ာ္ေနပါသည္။

မိသားစု၃ဦးတည္းရွိေသာေၾကာင့္ အသင့္အတင့္ေခ်ာင္လည္ၾကသည္။အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္ေသာ
ညီမင္းသည္ အစိုးရ၀န္ထမ္းတဦးျဖစ္သည္။အိမ္ရွင္မျဖစ္ေသာအႏွင္းသည္ ညီမင္း၏လစာနွင့္
ေလာက္ငွေအာင္သံုးစြဲေသာေၾကာင့္ ေခ်ာင္လည္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ဒါေတာင္မွ ယခုေနေသာ
အိမ္ကို ညီမင္း၏အမထံမွ ပိုက္ဆံအနည္းငယ္ေခ်းငွားျပီး ၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။
ညီမင္း၏အမက မဂၤလာလက္ဖဲြ႔အျဖစ္ေပးေသာ္လည္း မာနၾကီးေသာညီမင္းက ပိုက္ဆံစုျပီး
ျပန္ေပးေလသည္။အႏွင္းသည္လည္း သူတပါးဥစၥာကို အလကားရယူလိုသူမဟုတ္ေပ။သူတို႔
မိသားစုသည္ မခ်မ္းသာေသာ္လည္း အပူအပင္နည္းျပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ့ေသာ မိသားစုေလးျဖစ္သည္။

႐ံုးဆင္းေသာအခါ ညီမင္းသည္ အိမ္ကိုတန္းျပန္လာေလ့႐ွိသည္။ယေန႔လည္း႐ံုးဆင္းဆင္းျခင္း
အဆင္ေျပသည့္ကားႏွင့္ ျပန္ခဲ့ေလသည္။အရင္ေန႔မ်ားလို သိပ္မက်ပ္ေသာကားကိုပင္ မေ႐ြးေတာ့။
ကားေပၚတြင္ တိုးရင္းေ၀ွ႔ရင္းကပင္ ညီမင္းေတြးေနမိသည္။ရေသာလစာအား မည္သို႔စီမံသံုးရမည္။
အမျဖစ္သူအား ေပးရန္မည္မွ်က်န္ေသးသည္။သားျဖစ္သူအား တခုခု၀ယ္ေပးခ်င္သည္။အႏွင္းအား
အ၀တ္သစ္၀ယ္ေပးခ်င္သည္။အႏွင္းသည္ အ၀တ္သစ္မဆင္ရသည္မွာၾကာေခ်ျပီ။ကိုယ့္အေတြး
ကိုယ့္စိတ္ကူးႏွင့္မို႔ ကားက်ပ္သည္ကိုပင္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားသည္။

ဆင္းရမည့္မွတ္တိုင္ကို စပါယ္ယာေအာ္သံၾကားမွ ညီမင္းသတိ၀င္လာသည္။တိုးရင္းေ၀ွ႔ရင္းႏွင့္ အိတ္ကို
သတိထားမိေတာ့ ခြဲခံထားရသည္။လစာမွာမရွိေတာ့ေပ။ခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရေၾကာင္း ညီမင္းေအာ္ေလရာ
စပါယ္ယာက မည္သူမွေပးမဆင္းေတာ့ပဲ ဒ႐ိုင္ဘာအား ရဲစခန္းသို႔ေမာင္းခိုင္းေလသည္။ဘာလုပ္လို႔
ဘာကိုင္ရမွန္း သူမသိေတာ့။႐ွက္ျခင္းႏွင့္ေဒါသတို႔က ညီမင္းကိုၾကီးစိုးထားေလသည္။

အံကိုတင္းတင္းၾကိတ္၍ အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ရဲစခန္းသို႔ ညီမင္းေရာက္ေလသည္။
စခန္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဒ႐ိုင္ဘာကဆင္း၍ တာ၀န္က်အရာ႐ိွကို အေၾကာင္းၾကားသည္။ရဲအ
ရာ႐ွိက ညီမင္းကို အရင္ဆင္းေစ၍ ျဖစ္ပံုေမးသည္။ရဲသားမ်ားက ကားေပၚမွလူမ်ားကိုတေယာက္
စီဆင္းေစ၍ ႐ွာေဖြေလသည္။မေတြ႔သျဖင့္ ကားေပၚတြင္ဆက္လက္႐ွာေဖြရာလည္း မထူးျခားေပ။
ခါးပိုက္ႏႈိက္သည္ မည္သည့္အခ်ိန္ကတည္းက ႏႈိက္ယူ၍လစ္ေလသည္မသိေပ။တာ၀န္က်အရာ႐ွိ
က ညီမင္းႏွင့္ ကားသမားမ်ားကို စခန္းတြင္းေခၚ၍ တိုင္ခ်က္ဖြင့္သည္။တာ၀န္က်အရာ႐ွိ ေမးေသာ
အရာမ်ားကိုေျဖ၊တိုင္ခ်က္အတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ျပီးေနာက္ အိမ္ျပန္လာခ်ိန္သည္ပင္
ေမွာင္စပ်ိဳးေနျပီျဖစ္သည္။

အႏွင္းႏွင့္သားသည္ ညီမင္းျပန္အလာကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ပံုမွန္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ထက္ေက်ာ္လြန္၍
ေမွာင္လာေသာအခါ အႏွင္းစိတ္ပူလာသည္။ညီမင္းသည္ဒီလိုတခါမွေနာက္မက်ဘူးေပ။ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲ
ညီမင္းျပန္ေရာက္လာေလသည္။ညီမင္း၏မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကတည္းက တစံုတခုျဖစ္လာမွန္း အႏွင္းသိ
လိုက္သည္။အိမ္ေပၚေရာက္ေသာအခါ စိတ္ပ်က္ေသာ အမူအရာႏွင့္ ညီမင္းထိုင္သည္။သက္ျပင္းလည္း
ခဏခဏခ်သည္။သားကမုန္႔ပါလားေမးသည္ကိုပင္ျပန္မေျဖ။ေခါင္းသာရမ္းျပေလသည္။ဘာမ်ားျဖစ္သလဲ
ဟုစိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ အႏွင္းေမးေလေတာ့သည္။

“အကို မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား၊ဘာမ်ားျဖစ္လာသလဲ အကိုရယ္၊အႏွင္းကိုေျပာပါ အႏွင္းစိတ္ပူလို႔
ပါ အကို”
“အကိုခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရတယ္ အႏွင္း၊ခုရဲစခန္းကျပန္လာတာ”
“ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ အကိုရယ္၊ဒီေန႔လစာထုတ္ရက္ဆိုေတာ့ ...”
“ဟုတ္တယ္ လစာအကုန္ပါသြားလို႔ အကိုစိတ္ညစ္ေနတာ”
“ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ အကိုရယ္”
“အကိုအသံုးမက်တာပါ ကားေပၚမွာအကို အေတြးလြန္သြားလို႔ ခုလိုျဖစ္ရတာ အကို႔အျပစ္ပါ အႏွင္း”
“ျဖစ္ျပီးသြားျပီပဲ အကိုရယ္၊စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ႔ေတာ့၊ေဒါသလည္းမထြက္ေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊၀ဋ္ေၾကြး
ပါလို႔ ဆပ္လိုက္ရတယ္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါေတာ့ အကို”
“ဒါေပမယ့္အႏွင္းရယ္၊လစာအကုန္ပါသြားေတာ့ ဒီလအသံုးစားရိတ္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ၊အကို အဲ့ဒါ
ကိုေတြးျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေဒါသျဖစ္ေနတာ”
“အႏွင္းရဲ့ဆြဲၾကိဳးေလးကိုေရာင္းလိုက္တာေပါ့ အကို”
“ဒါကအႏွင္းရဲ့မိဘေတြဆင္ထားတာေလ၊ဒီလိုလုပ္လို႔ ဘယ္ေကာင္းမလဲ”
“ရပါတယ္အကိုရယ္၊လိုအပ္လို႔ပဲဟာ၊အႏွင္းမိဘေတြက ဘာမွေျပာၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊အကိုလည္း
ပင္ပန္းလွျပီ၊ခဏနားျပီးေရခ်ိဳးေတာ့၊အႏွင္းထမင္းပြဲျပင္ထားလိုက္မယ္”

ညီမင္းေရခ်ိဳးေနစဥ္ သားကအႏွင္းကိုေမးသည္။
“ေမေမ၊ေဖေဖ ဘာျဖစ္လာတာလဲဟင္”
“သားေဖေဖ ခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရလို႔”
“ခါးပိုက္ႏႈိက္ဆိုတာ ဘာလဲေမေမ”
“ခါးပိုက္ႏႈိက္ဆိုတာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ပဲ သူမ်ားပစၥည္းကို အလကားလိုခ်င္လို႔ ခိုးတဲ့သူေပါ့
သားရယ္၊သူက သားေဖေဖပိုက္ဆံကို ခိုးသြားလို႔ သားေဖေဖစိတ္ညစ္ေနတာ၊သားအတြက္လည္း
မုန္႔မ၀ယ္လာႏိုင္ေတာ့ သားလဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာေပါ့၊ဟုတ္လားသားေလး”
“ဟုတ္တယ္ေမေမ”
“ဒါဆိုသားမွတ္ထားေနာ္၊လူဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားပစၥည္းကို အလကားမလိုခ်င္ရဘူး၊သူမ်ားပစၥည္းကို
မခိုးရဘူး၊ငရဲၾကီးတတ္တယ္၊ၾကားလား”
“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ၊သား ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားပစၥည္းကို အလကားမလိုခ်င္ပါဘူး၊သူမ်ားပစၥည္းကို မခိုးပါဘူးေမေမ”
“သားက လိမၼာတယ္၊လာ သားေဖေဖ ေရခ်ိဳးျပီးရင္ ထမင္းစားၾကမယ္”
ထိုေန႔ညက သားကို သူမ်ားပစၥည္းခိုး၀ွက္ယူလို႔ ဒုကၡေရာက္ေသာသူေတြအေၾကာင္း အႏွင္းေျပာျပသည္။

သည္ေန႔ ေက်ာ္မင္းအလုပ္ျဖစ္သည္။လစာထုတ္ရက္မို႔ ျမိဳးျမိဳးမ်က္မ်က္ကေလး ရလိုက္သည္။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့
မိန္းမက အဆင္ေျပရဲ့လားေမးသည္။ေက်ာ္မင္းမေျဖ။ပိုက္ဆံတ၀က္ကိုေပးလိုက္ေတာ႔ သူ႔မိန္းမေပ်ာ္သြားသည္။
၀ယ္လာေသာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္မ်ားကို ပန္းကန္ထဲထည့္ခုိင္းျပီး သူ႔ညီမႏွင့္ သားနဲ႔သမီးကိုေခၚသည္။သူ႔မိန္းမက
ခ်ဲထီထိုးရန္တိုင္ပင္သည္။သူ႔မိန္းမက ခ်ဲထီ၀ါသနာၾကီးသည္။ထို႔ေၾကာင့္ပိုက္ဆံကို အကုန္ေပး၍မျဖစ္။ေတာ္ၾကာ
အလုပ္ကမျဖစ္၊ပိုက္ဆံကမရွိလွ်င္ ခက္မည္။ေက်ာ္မင္းညီမမိျဖဴက ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူျဖစ္သည္။

စားေသာက္ျပီးေသာအခါ ကေလး၂ေယာက္ႏွင့္သူ႔ညီမကို မုန္႔ဖိုးေပးသည္။ကေလး၂ေယာက္က ေပ်ာ္သြားေသာ္
လည္း မိျဖဴကမယူေပ။ေက်ာ္မင္းက အတင္းေပးေသာ္လည္း မိျဖဴက “ကိုၾကီးေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကို မိျဖဴ
မယူခ်င္ပါဘူး ကိုၾကီးရယ္”ဟုျငင္းေလသည္။“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ညီမေလးရဲ့”ဟုေက်ာ္မင္းကေမးေလရာ
“ကိုၾကီး ပိုက္ဆံကိုဘယ္လို႐ွာသလဲဆိုတာ မိျဖဴသိေနလို႔ မယူခ်င္တာ”
“ပိုက္ဆံဘယ္လိုရရ နင္သံုးလို႔ရရင္ျပီးေရာမဟုတ္လား”
“မဟုတ္ေသးဘူး ကိုၾကီးဘာလုပ္တယ္ဆိုတာ မိျဖဴသိေနတယ္၊မေျပာသာလို႔မေျပာတာ၊တကယ္ဆို
မလုပ္ေစခ်င္ဘူး”
“နင္ဘာေတြေျပာေနတာလည္းမိျဖဴ၊ငါကနင့္အကိုပါ၊မိဘေတြမ႐ွိေတာ့ကတည္းက နင့္ကိုငါကပဲ
ေကၽြးေမြး ေက်ာင္းထားလာတာ၊နင္ငါ့ကိုဆရာမလုပ္နဲ႔”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ကိုၾကီးေက်းဇူးေၾကာင့္ ဒီလိုေနရစားရတာပါ၊ဒါေပမယ့္မိျဖဴခံစားရတယ္၊ကိုၾကီးမသိလို႔
ေက်ာင္းမွာေရာ၊ရပ္ကြက္တဲမွာပါ ကိုၾကီးအေၾကာင္းကို သိတဲ့သူေတြက ႏွိမ္ၾကတယ္၊အထင္ေသးတဲ့
အၾကည့္ေတြနဲ႔ၾကည့္ၾကတယ္၊ကိုၾကီးမွာ သားသမီးေတြ႐ွိတယ္ေနာ္၊သိတတ္တဲ့အ႐ြယ္ေရာက္လို႔
သူတို႔အေဖက ခါးပိုက္ႏိႈက္ၾကီးဆိုတာသိသြားရင္ သူတို႔ဘယ္လိုေနၾကမလဲ”
“ျဖန္း”“ေတာ္စမ္းမိျဖဴ၊နင္ငါ့ကိုဆက္မေျပာနဲ႔”ေက်ာ္မင္း မိျဖဴကို မ႐ိုက္စဖူး ႐ိုက္လိုက္မိတယ္။
“႐ိုက္ပါကိုၾကီး၊ကိုၾကီးမ႐ိုက္ခင္ကတည္းက မိျဖဴရဲ့စိတ္ထဲက နာေနတာပါ၊တကယ္လို႔ ကေလးေတြ
သိသြားရင္ သူတို႔ကိုၾကီးကို ဘယ္လိုျမင္မလဲ၊ျငိဳျငင္ၾကရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ဒီလိုေနခဲ့၊စားခဲ့တာကို
လိပ္ျပာသန္႔ပါ့မလား၊ကိုၾကီးကိုဘယ္လို အထင္ၾကီးေလးစားၾကမလဲ၊ကိုၾကီးသူတို႔ကို ဘယ္လိုထိန္း
မလဲ၊ကိုၾကီးေတာင္ ခါးပိုက္ႏႈိက္ေသးတာပဲ၊သူတို႔ေတြလည္း လူဆိုးသူခိုးေတြ ျဖစ္ရင္ဘယ္လိုလုပ္
မလဲ ဟင္ကိုၾကီး” ေျပာရင္းႏွင့္ မိျဖဴငိုသည္။ေက်ာ္မင္းငိုင္ေတြသြားသည္။
“အကယ္၍ကိုၾကီးသာ အခုဖမ္းခံရရင္ ကိုၾကီးမိသားစု ဘ၀ပ်က္ျပီ။မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ ကိုၾကီးရယ္၊
မိျဖဴေတာင္းပန္ပါတယ္၊ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္ေလးပဲ လုပ္စားပါ။စာေမးပြဲျပီးရင္ မိျဖဴလည္း
အလုပ္လုပ္မယ္။မိျဖဴေျပာတာကိုကိုၾကီးစဥ္းစားပါ၊ကေလးေတြကိုခ်စ္ရင္၊မိျဖဴကို သနားရင္
ဒီအလုပ္ကို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ ကိုၾကီးရယ္”
“ေတာ္ပါေတာ့ ညီမေလးရယ္၊ကိုၾကီးသိပါျပီ၊ကိုၾကီးကို အဲ့ဒီေလာက္မေျပာပါနဲ႔ေတာ့၊ညီမေလး
ေျပာတာကို ကိုၾကီးစဥ္းစားေနပါတယ္၊သြား ညီမေလးလည္း စာက်က္ေခ်ဦး၊ညီမေလးေျပာတဲ့
အတိုင္းျဖစ္ေအာင္ ကိုၾကီးၾကိဳးစားပါ့မယ္ေနာ္၊ညီမေလးေနာ္”
ထိုညက ေက်ာ္မင္းအိပ္မေပ်ာ္ပါ။တညလံုး အေတြးမ်ားႏွင့္ လူးလိွမ့္ေနသည္

လြတ္ေျမာက္ျခင္း

''ညီညီ''ဇေ၀ဇ၀ါပါပဲ ရင္းနွီးခဲ႔တဲ႔အသံ၊မျဖစ္နိဳင္ဘူးဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ေနာက္ကိုလွည့္အၾကည့္
''ေၾသာ္...နႏၵာ" စိတ္ကအေ၀းၾကီးကုိျပန္ေရာက္သြားတယ္ မႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္းနဲ႔ေပါ့
"မေတြ႕ရတာၾကာျပီေနာ္၊နင္အဆင္ေျပရဲ႕လား" ၾကားတခ်က္မၾကားတခ်က္ အသိကိစုစည္း
"အင္း" ေယာင္ယမ္းျပီး ေခါင္းညိမ္႔ျပလိုက္မိတယ္ အိပ္မက္မဟုတ္တာေတာ႔ေသခ်ာတယ္
"ငါနင္နဲ႔စကားေျပာခ်င္တယ္ညီညီ၊ နင္ငါ့ကိုသူငယ္ခ်င္းလိုသေဘာထားေသးရင္ေပါ့"
ေအးစက္မႈတစံုတရာကကြၽန္ေတာ့္ကိုလႊမ္းျခံဳထားတယ္ ရင္ထဲမွာေတာ႔မျငိမ္ေသးတဲ႔မီး
"ရပါတယ္ကိုေက်ာ္စိုးေ၀ေရာမပါဘူးလား" ေဘးဘီကိုအေၾကာင္းမဲ႔လိုက္ေငးမိတယ္
"မပါဘူးညီညီ၊ငါတေယာက္တည္းပဲ"
" ေရွ႕နားကေကာ္ဖီဆိုင္ကိုသြားရေအာင္၊လူၾကားထဲမွာမတ္တတ္ၾကီးနဲ႕”
"ေကာင္းသားပဲညီညီ၊သြားၾကတာေပါ့"
ေကာ္ဖီဆိုင္ကတိတ္ဆိတ္လိုက္တာလူကလည္းရွင္းလို႔ဟယ္လိုဒါလင္ဆိုတဲ႔သီခ်င္းသံသဲ႔သဲ႔ေလးပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္၊ေက်းဇူးျပဳျပီးသီခ်င္းကိုပိတ္ေပးၾကပါ၊စိတ္ထဲကေနေအာ္ေနမိတယ္ေခါင္းကလည္းတဆစ္ဆစ္ကိုက္ေနျပီ၊ဘယ္အခ်ိန္ကမွာလိုက္မွန္းမသိတဲ႔ေကာ္ဖီခြက္ေတြေရာက္ေတာ႔သူကအရင္လိုပဲႏုိ႕နည္းနည္း၊သိၾကားနည္းနည္းနဲ႔ကြၽန္ေတာ္႔အၾကိဳက္ေဖ်ာ္ေနတယ္ေနေနမလိုဘူး၊ ဘာမွမလုပ္ေပးနဲ႔လို႔စိတ္ထဲကေနေျပာေနမိတယ္၊ေသခ်ာတာက ကြၽန္ေတာ္ဖ်ားေနျပီ။
"ညီ ေသာက္လိုက္ပါဦး''သူနည္းနည္းပိုရဲလာတဲ႔ပံုပဲအေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔ ေသာက္ခ်လိုက္မိတယ္၊သိပ္မပူေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္သီးသြားတယ္
"ညီ ေရာ႔သုတ္လိုက္ပါဦး"
လက္ထဲကိုလက္ကိုင္ပုု၀ါေလးေရာက္လာတယ္
လိပ္ျပာ႐ုပ္ေလးေတြနဲ႔သူမေျပာင္းလဲေသးဘူး၊အရင္လိုပဲ၊မွတ္မိေနတဲ႔ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာင္စိတ္နာေနမိျပီ။ "ညီ ေနေကာင္းရဲ႕လား၊နင္႔ကိုၾကည့္ရတာ မလန္းသလိုပဲ"
"ေကာင္းပါတယ္၊ဒီလိုပါပဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး"
"နင့္ဆီ ငါလာေသးတယ္ညီ"
"ငါမသိဘူး"
"ဟုတ္တယ္ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာနင္မ႐ွိေတာ့ဘူး"
စကားစျပတ္သြားတဲ႔ အခိုက္အတန္႔ကိုေတာင္သိပ္ၾကာလွျပီထင္မိတယ္
"ငါျပန္ေရာက္တာ တလေလာက္႐ွိျပီ"
"နင္ျပန္သြားမွာလား၊ဘာလုပ္မယ္စိတ္ကူးလဲ"
"အေျခအေနအရပါပဲ၊ဒါနဲ႔နင္ကေလးရျပီလား"
"မရေသးပါဘူး၊ဒီလိုပါပဲ"သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေျပာလိုက္၊ဟိုဟိုဒီဒီေျပာလိုက္နဲ႔ႏွစ္နာရီေလာက္ စကားလက္ဆံုၾကခဲ႔တယ္သူ႕ဖုန္းနံပါတ္နဲ႔လိပ္စာေပးသြားတယ္၊ နင္လာလည္ပါတဲ႔၊အဲ႔ဒီေန႔က အိမ္အျပန္မိုးမိတယ္အိမ္ေရာက္ေတာ့ကြၽန္ေတာ္ဖ်ားတယ၊္ေခါင္းကိုက္တာလည္းတအားပဲ ဘယ္လိုအိပ္ေပ်ာ္သြားလဲမသိလိုက္ဘူး မနက္ အေမ့ကို သူနဲ႔ေတြ႕တဲ႔အေၾကာင္း ေျပာမိတယ္၊အေမကေျပာတယ္ သားရင့္က်က္သင့္ျပီတဲ႔ဘာကိုရည္႐ြယ္ျပီးေျပာရတာလည္း အေမ၊ကြၽန္ေတာ္ရင့္က်က္ေနပါျပီ၊
23ႏွစ္ဆိုတဲ႔အတိုင္းအတာမွာထိုက္သင့္သေလာက္ေတာ့ရင့္က်က္ေနပါျပီ၊ေရျခားေျမျခားမွာလည္း ဘ၀ကို႐ုန္းကန္ခဲ႔ဘူးတယ္၊အေမဘာကိုေျပာခ်င္တာလည္း၊စိတ္ကိုပင္ပန္း ေစတဲ႔အေတြးေတြနဲ႔ အခန္းထဲမွာကြၽန္ေတာ္တေယာက္တည္း။ ညေနကိုမ်ိဳးေရာက္လာတယ္၊သူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ကမေလး႐ွားမွာအလုပ္အတူတူလုပ္ခဲ႔ၾကတယ္ညီအကိုလို ရင္းႏွီးတယ္ဆိုပါေတာ့၊သူက ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ၅ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ၾကီးတယ္။
"ညီ..ငါတို႔ျပန္ေရာက္တာတလေလာက္႐ွိျပီ၊ မင္းဘာဆက္လုပ္မယ္စိတ္ကူးလဲ"
"အေျခအေနအရေပါ့ကိုမ်ိဳး၊နားတာကလည္းခုမွအ႐ွိန္ရေနတာ"
"အတိုင္းအတာတခုထိ နားျပီးျပီေလ၊ေ႐ွ႕ဆက္အလုပ္လုပ္ဖို႔႐ွိေသးတယ္"
"ကိုမ်ိဳးေရာဘာေတြစဥ္းစားထားလဲ:
"စကၤာပူသြားဖို႔အဆက္အသြယ္႐ွိတယ္၊အလုပ္၊လစာေကာင္းတယ္၊ မင္းစိတ္၀င္စားရင္လုပ္"
"စိတ္၀င္စားတယ္၊ဘာေတြလိုမလဲ"
ျပန္ထြက္ဖို႔စာ႐ြက္စာတန္းေတြမင္းအဆင္သင့္ျပင္ထား၊ မနက္ေအးဂ်င့္နဲ႔သြားေတြ႕ၾကမယ္"
အေမကိုေျပာေတာ့အေမကသေဘာတူတယ္၊ဟုတ္တယ္ကြၽန္ေတာ္ၾကိဳးစားရမယ္၊ကြၽန္ေတာ့္မွာညီေလးနဲ႔ညီမေလး႐ွိတယ္၊သူတို႕အတြက္ကြၽန္ေတာ္ၾကိဳးစားရမယ္။ ေနာက္ေန႔ကစျပီး လိုအပ္တဲ႔ကိစၥေတြလိုက္လုပ္တယ္ျမိဳ႕ထဲေန႔တိုင္းေရာက္ျဖစ္တယ္ဆိုပါေတာ့တရက္သူနဲ႔ထပ္ေတြ႕တယ္၊ပထမတေခါက္ေလာက္စိတ္မလႈပ္႐ွားေတာ့ဘူး၊သူငယ္ခ်င္းေတြတုန္းကလိုစလိုက္ေနာက္လိုက္ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔၊အဲ႔ဒီေန႔ကသူေစ်းသြားတာလိုက္ပို႔ေပးတယ္၊
လြန္ခဲ႔တဲ႔၃ႏွစ္ေက်ာ္ျပန္ေရာက္သြားၾကတယ္၊ကိုေက်ာ္စိုးေကသူ႕ထက္၇ႏွစ္ၾကီးတယ္တဲ႔၊
သေဘၤာလိုင္းတလိုင္းမွာအရာ႐ွွိတဲ႔၊သေဘၤာတက္သြားတာမၾကာေသးဘူးတဲ႔အိမ္မွာတေယာက္တည္းေနရတာပ်င္းလို႔သူကသင္တန္းေတြေလွ်ာက္တက္ေနတယ္တဲ႔၊ေနာက္ပိုင္းသူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ အျမဲေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္၊အဲ႔ဒီလိုကေန......... တခါတေလအိမ္ကိုသူလာလည္တယ္၊ညေနဆိုအင္းလ်ားမွာလမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္၊
သူေစ်းသြားတိုင္းကြၽန္ေတာ္လိုက္ပို႔တယ္႐ုပ္႐ွင္အတူတူၾကည့္ျဖစ္တယ္ဘုရားလည္းေရာက္တယ္၊ကစားကြင္းေတြေရာက္တယ္
အဆိုးအေကာင္းကြၽန္ေတာ္မသိဘူး၊မွန္တယ္မွားတယ္မေ၀ခဲြတတ္ေတာ့ဘူး၊ သူနဲ႔ေတြ႕ရင္ေပ်ာ္တယ္၊သူလည္းအဲ႔ဒီအတိုင္းပဲတဲ႔၊ ျပီးေတာ့ ေမာင္လို႔သူကကြၽန္ေတာ္ကိုျပန္ေခၚတယ္။ သြားဖို႔လာဖို႔ကလည္းအဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီ၊ေခၚစာေရာက္ရင္သြား႐ုံပဲ မသြားခ်င္ေတာ့တာေတာ့အမွန္ပဲ၊စိတ္ေတြ႐ႈပ္လာတယ္၊တရက္သူ႕ကို ကြၽန္ေတာ္နမ္းမိတယ္၊သူကေျပာတယ္
'ေမာင္ငါတို႔စြန္႔စားရေအာင္"တဲ့ အိမ္မွာအေမကကြၽန္ေတာ္ကိုသိပ္စကားမေျပာေတာ့ဘူး၊ကြၽန္ေတာ္ရင္ေတြ အရမ္းပူတယ္၊ကိုေက်ာ္စိုးေ၀ဆံုးသြားတယ္လို႔ အိပ္မက္ခဏခဏမက္တယ္၊တကယ္လည္းေတြးေတြးေနမိတယ္၊ကြၽန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ၊ညီေလးနဲ႔ညီမေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကိုအားကိုးတၾကီး ၾကည့္ၾကည့္ေနၾကတယ္၊အေဖမ႐ွိတဲ႔ေနာက္ ကြၽန္ေတာ္ကအကိုၾကီးအဖအရာ။ တရက္စိတ္႐ႈပ္႐ႈပ္နဲ႔ အိမ္ထဲေအာင္းေနတုန္း
"ညီညီ..မင္းကိုေမေမေမးစရာ႐ွိတယ္"
"ဟုတ္ကဲ႔ေမေမ ေမးပါ"
"သားနဲ႔နႏၵာက ဘာေတြလည္း၊ေမေမသိပ္သေဘာမက်ဘူး"
"အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ သူနဲ႔သားခ်စ္သူေတြျပန္ျဖစ္ေနျပီ"
ဘာ...မိုက္လိုက္တာညီညီရယ္၊ကေလးမေလးကအိမ္ေထာင္နဲ႔ေလ၊ မင္းဘာမွမစဥ္းဘူးလား၊ေမ့သားအဲ႔ဒီေလာက္ထိမိုက္လိမ့္မယ္လို႔ ေမေမမထင္ထားဘူး၊မင္းကြယ္..."
အေမငိုေနတယ္၊ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲနင့္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။
"မငိုပါနဲ႔ေမေမရယ္...သားကိုခ်စ္ရင္မငိုပါနဲ႔ေျပာရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္အလိုလိုုက်မိတယ္"
"မင္းကိုခ်စ္လို႔ေပါ့သားရယ္၊ခုဟာကလူၾကားလို႔မွမေတာ္" အေမ့ရဲ႔မ်က္ရည္ ေတြ ကြၽန္ေတာ္မၾကည့္ရက္ဘူး။
"မင္းဘာဆက္လုပ္မလဲညီညီ၊မင္းေ႐ွ႕ကိုဘာေတြရည္႐ြယ္ထားလဲ"
မ်က္ရည္ ေတြသုတ္ျပီးအေမကြၽန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္
"သားဘာမွမဆံုးျဖတ္ရေသးဘူးေမေမ၊ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္
"သားရယ္မင္းကမရင့္က်က္ေသးပဲကိုး၊သားကိုေမေမေျပာဘူးခဲ႔တယ္ေလ" ကြၽန္ေတာ္ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူး
"ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ေပါ့ကြယ္၊ပတ္၀န္းက်င္ကလည္းဘာေျပာမလဲ၊လူငယ္ ေတြ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ထိန္းသိမ္းမႈအားနည္းလိုက္တာ၊ေအးေလနီးစပ္မႈ၊ လြတ္လပ္မႈက႐ွိေနတာကိုး၊ေမေမဘယ္သူ႕ကိုမွ၊ဘာမွမေျပာခ်င္ဘူး ၊မင္းလည္းအ႐ြယ္ေရာက္ေနျပီ၊မင္းေျခေထာက္ေပၚမင္းရပ္တည္ေနျပီပဲ၊ ဒါေပမယ့္ သားစဥ္းစားပါ၊မင္းစိတ္ခ်မ္းသာရဲ႕လား၊ တပါးသူေရာ စိတ္ခ်မ္းသာပါ့မလား၊ဘာသာတရားအရလည္းမေလ်ာ္ကန္ဘူးေနာ္"
ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ တခုခုဆို႔နင့္ေနတယ္၊အေႏွးဆြဲျပကြက္မ်ား ကြၽန္ေတာ့္အေတြးထဲျဖတ္စီီးတယ္၊ကြၽန္ေတာ္ေခါင္းေတြခ်ာခ်ာလည္ေနျပီ။
"ညီညီဦး...သားၾကီးတေယာက္အေနနဲ႔ မင္းကဒီလိုျဖစ္ေနရင္ အငယ္ေတြကိုမင္းဘယ္လိုဦးေဆာင္မလဲ၊ဘယ္လိုလမ္းညႊန္မလဲ၊ ဘယ္လိုဆံုးမမလဲ၊သူတို႔နားလည္တတ္တဲ႔အ႐ြယ္ေရာက္ေနျပီ၊မင္းေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ေစခ်င္တာလား၊မင္းရဲ႕စိတ္ခံစားမႈတခုတည္းနဲ႔ ေမေမတို႔မိသားစုကို မင္းရက္စက္မယ္ဆိုလည္း မင္းသေဘာပဲ"
"သားနားလည္ပါျပီေမေမ၊သားဘာလုပ္သင့္သလဲ သားသိပါျပီ"
ေရမိုးခ်ိဳး၊ထမင္းစား၊စိတ္ကို႐ွင္း႐ွင္းထားျပီး ကိုမ်ိဳးဆီသြားတယ္၊ဘာအေၾကာင္းထူးသလဲေပါ့
"ဟာညီလာငါခုပဲမင္းဆီလာမလို႔၊ေအးဂ်င့္ဆီေရာက္တယ္၊ေခၚစာက်ျပီတဲ႔၊ ေ႐ွ႕လဆန္းေလာက္သြားရမယ္၊မင္း၀မ္းမသာဘူးလား"
"၀မ္းသာတာေပါ့ ကိုမ်ိဳးရယ္"ေျပာတဲ႔စကားအားမ႐ွိတာကြၽန္ေတာ္ပဲသိတယ္၊ အိမ္ျပန္ေတာ့ကိုမ်ိဳးက ျပင္ဆင္စရာေတြ ျပင္ဆင္ထားဖို႔ မွာေလရဲ႔။ ဒီလိုနဲ႔ လုပ္စရာ႐ွိတဲ႔အလုပ္ေတြလုပ္၊၀ယ္စရာေတြ၀ယ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ျပင္ဆင္ေနတယ္၊စိတ္ထဲမွာတက္တက္ႁကြႁကြေတာ့ သိပ္မ႐ွိဘူး၊ညညသိပ္မအိပ္ျဖစ္ဘူး၊စဥ္းစားေနတာမ်ားေတာ့ ေခါင္းေတြပူလွျပီ၊နႏၵာနဲ႔သြားေတြ႕ရဦးမယ္အေျခအေနအားလံုးကို နားလည္ေပးဖို႔နဲ႔ မအိပ္ပဲမက္ခဲ႔တဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕အိပ္မက္ကေလးကို ေမ့ေပ်ာက္ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ရမယ္။
"နႏၵာ...ေမာင္ေျပာစရာ႐ွိတယ္"အသံေတြမတုန္ေအာင္ မနည္းသတိထားေျပာရတယ္
"ဘာလဲေမာင္...နင္ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ၊မေတြ႕တာ ၄၊၅ရက္႐ွိျပီ"
"ငါတို႔ေ႐ွ႕မဆက္ၾကရင္ေကာင္းမယ္"
"ဘာလည္းေမာင္ နင္သတိၱမ႐ွိေတာ့ဘူးလား"
"မဟုတ္ဘူး ငါေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္ပါဦး၊
ျပီးမွ နင္ၾကိဳက္သလိုဆံုးျဖတ္ပါ၊တကယ္ဆိုငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးမွားတယ္၊ဒါေပမယ့္ ဒီအတိုင္းဆက္မွားေနလို႔ျဖစ္ဘူး၊ငဲ႔ကြက္စရာေတြ႐ွိတယ္''
"ဘာလဲေမာင္ နင္ငါ့ကိုခ်ိဳးေနတာလား''
"ကိုေက်ာ္စိုးေ၀ကိုသနားတယ္၊ျပီးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ နင္မ်က္ႏွာငယ္ရလိမ့္မယ္"
"ဒါေတြငါဂ႐ုမစိုက္ဘူးေမာင္၊နင့္ကိုငါခ်စ္တယ္ နင္ငါ့ကိုခ်စ္ေနမယ္ဆိုျပီးျပီ၊ဘာမွမလိုဘူး"
"အေကာင္းဆံုးကို ငါစဥ္းစားျပီးျပီ၊ဆက္မက္လို႔မသင့္ေတာ္တဲ႔ အိပ္မက္ကိုေမ့လိုက္ပါေတာ့ဟာ၊ငါ့ကိုလည္းေမ့လိုက္ပါေတာ့၊ျပီးေတာ့ သန္ဘက္ခါၾကရင္ ငါခရီးသြားေတာ့မယ္"
"ငါသိျပီေမာင္၊နင္ငါ့ကိုလက္စားေခ်လိုက္တာေပါ့၊နင္ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါလား၊နင့္မာယာမွာ ငါေမ်ာမိသြားတယ္"ခ်ာကနဲသူလွည့္ထြက္သြား မ်က္ရည္စက္ေတြကြၽန္ေတာ့္ရင္ကိုစင္တယ္၊သက္ျပင္းမွ်င္းမွ်င္းေလးခ်မိတယ္၊တေန႔သူနားလည္မွာပါ။ ႏႈတ္မဆက္တဲ႔လမ္းခြဲမႈအျပီး၊ကြၽန္ေတာ္ဘုရားသြားတယ္၊စိတ္ရဲ႕ျငိမ္းခ်မ္းမႈရေအာင္ပါ၊ေနာက္ေနာင္ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး မၾကံဳပါရေစနဲ႔လို႔ေတာ့ ဆုေတာင္းမိတယ္၊အိမ္ေရာက္ေတာ့ နႏၵာ့ကိုအက်ိဳးအေၾကာင္း႐ွင္းျပတဲ႔စာေရးတယ္၊ျပီးေတာ့စာတိုက္ကေနပဲ သူ႕အိမ္ကိုထည့္လိုက္တယ္၊ေနာက္တရက္လံုးကြၽန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း အနားယူတယ္၊သြားမယ့္မနက္အေမ့ကိုကန္ေတာ့တယ္၊ညီေလးနဲ႔ညီမေလးကိုလိမ္လိမ္မာမာေနဖို႔မွာတယ္၊ကြၽန္ေတာ့္စိတ္လည္းဗလာျဖစ္ေနျပီ၊ အားလံုးကိုအတည္ျငိမ္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ကြၽန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္၊ နႏၵာေရ နင္ျငိမ္းခ်မ္းပါေစလို႔ ငါဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။